Simons en Van Eerden

‘Als je een gedeelde passie hebt, is er altijd wel een klik’

De Vogelvereniging Rijnmond is een kleine club in Charlois waar mensen in een ongedwongen sfeer hun passie voor vogels kunnen delen. Voorzitter Tino Simons en penningmeester Henk van Eerden zetten zich met hart en ziel in voor de vereniging. Maar ook voor heel veel andere initiatieven die in de wijk aangeboden worden. En zo vormt de vogelvereniging een spil in het sociale leven in de wijk op Rotterdam-Zuid.

“Vogelvereniging Rijnmond is een fusievereniging tussen het oude Charloise Vogels en Vriendschap en de Kralingse Vogelvereniging”, legt voorzitter Tino Simons uit. “Het aantal mensen dat zich actief inzet voor een club wordt steeds minder, dus we moeten wel samengaan. Het is vooral de vergrijzing die ons parten speelt. Er zijn nauwelijks jongeren die zich aanmelden om lid te worden.” Ook bij de fusieclub merken ze dat. In een oud houten clubhuis aan de rand van het Zuiderpark, een voormalige voetbalkantine, zit vandaag een handjevol mensen aan de bar. Er staan dertig kooien met vogels en in een hoek heeft de eigenaar van een dierenwinkel zijn waar uitgestald: zaad, kleurige speeltjes en witte sepiarugschilden waar vogeltjes zo graag hun bekkies aan scherpen.
In de bestuurskamer legt Simons zijn passie voor de kanarie uit: “Ik houd me bezig met kleurkanaries en postuurkanaries. Je hebt ook zangkanaries, maar daar heb ik minder mee. Mijn vader had thuis postduiven. Dat vond ik helemaal niks, maar een vriend van hem had kanaries. Toen we een keer op visite gingen, zag ik die vogeltjes en dacht: ja, dat vind ik wel leuk. We woonden in de Pompstraat en ik heb een aantal kooien op mijn slaapkamer gezet. Zo begon het en ik kan me inmiddels een leven zonder vogels niet meer voorstellen.”
Simons werkte mee aan de oprichting van Vogels en Vriendschap. Hij lacht: “Ik was veertien en kreeg natuurlijk alle rotklusjes, zoals het maandblad maken. Dat ging toen met een stencilmachine; dan zat ik tot mijn ellebogen onder de inkt. Er kwam een moment dat ik meer met meisjes bezig was dan met vogels, maar nadat ik getrouwd was, heb ik mijn hobby weer opgepakt. Ik kweek kleurkanaries op de zolder en ik ben internationaal keurmeester. Dat is allemaal nog steeds hobby, want je kunt er niet van leven. Maar ik ben wel tot in New York geweest om vogels te keuren.”

Gedeelde passie
Simons is ook voorzitter van de Nederlandse Kleurkanarie Club, houdt regelmatig lezingen en heeft op zijn zolder zestig broedkooien en twee volières staan. “Ik kweek zo’n 150 vogels per jaar. Aan de ene kant is het wedstrijdelement mooi, de strijd wie de mooiste kleurkanarie kan kweken. Daarnaast is er een sociaal element. Ik kom op zoveel plekken en spreek zoveel mensen. Als je een gedeelde passie hebt, is er altijd wel een klik.”
Dan komt ook Henk van Eerden binnenstappen, hij is penningmeester van de vereniging. “Tino is het boegbeeld hoor, ik ga enkel over het belangrijkste: het geld”, grapt hij als hij gaat zitten en zich in het gesprek mengt. Voor beiden is besturen misschien ook een hobby te noemen: ze zitten als voorzitter en penningmeester in drie besturen. Van Eerden: “Ik heb de kanaries van mijn opa overgenomen. Hij stelde daarbij één voorwaarde: word lid van een vereniging, daar leer je hoe je met die beestjes moet omgaan.”

Tanende belangstelling
Simons en Van Eerden zijn hun leven lang betrokken gebleven bij een vereniging, maar zien dat de interesse in het verenigingsleven tanende is. Van Eerden: “Vroeger was de vereniging je uitlaadklep. In je kleine arbeiderswoninkje had je wel je hobby, maar dat deelde je op de vereniging. Dat was het middelpunt van je leven.” Simons wijdt het aan individualisering van de maatschappij: “Vroeger was het gemoedelijk. Mensen sluiten zich nu veelal op in hun eigen leven en delen dat via sociale media. Kijk maar naar onze club: wij hebben momenteel nog veertig leden. Een fractie van ons ledenaantal in het verleden.”
Het is een breder probleem: veel verenigingen gaan over de kop. Van Eerden en Simons zien het om zich heen gebeuren, maar weigeren mee te gaan in die ontwikkeling. Simons: “Daarom verhuren we ons clubhuis ook aan anderen, zoals de American Flag Football Vereniging, een schaakclub en de jeu-des-boulesvereniging. Er wordt geklaverjast, er is bingo.” Van Eerden vult aan: “Ons terrein is te groot voor onze eigen vereniging alleen. Om de exploitatie rond te krijgen, verhuren we de ruimte dus aan andere partijen.”

‘Sociale voorzieningen in wijken verdwijnen langzaam maar zeker, in de bestrijding van eenzaamheid, willen wij koste wat kost in Charlois blijven’

Roots
Voor Van Eerden en Simons is de locatie van hun verenigingsgebouw heel belangrijk. Simons: “Onze vereniging is in Charlois opgericht. Onze roots liggen hier en we willen hier blijven.” Het is tegelijk ook hard nodig om een plek als deze in stand te houden, weet Van Eerden: “De sociale voorzieningen in wijken verdwijnen langzaam maar zeker. In de bestrijding van eenzaamheid, willen wij koste wat kost hier blijven. Dus ja, als er voor de bingoavond van de oudjes in de wijk een plek nodig is, dan mogen ze hier komen. En het is geweldig om te zien, dat er op de bingoavond dan meerdere rollators en scootmobiels op het terrein geparkeerd staan. Dat toont in mijn ogen aan dat wij voorzien in een behoefte die steeds minder vaak beschikbaar is.”

Jaarlijkse vogelshow
Het verenigingsleven is een belangrijke drijfveer voor beide heren om zich in te blijven zetten voor de club. Simons: “Iedereen met een vogel kan lid worden bij ons. Van ara tot kwartel en zebravink. Maar de meeste leden houden kanaries of grasparkieten. Voor hen organiseren we maandelijks een avond waarop we lezingen houden en wekelijks is er een contactmoment zoals vandaag. Het hoogtepunt in het jaar is de grote vogelshow. Een evenement waarvoor we ondersteuning krijgen vanuit de stichting Bevordering van Volkskracht.”
Volgens Van Eerden is die steun onontbeerlijk: “We hadden 25 jaar geleden nog shows waarvoor we een catalogus maakten en die stond dan vol advertenties van lokale ondernemers. Maar dat gebeurt niet meer en we kunnen de kosten voor een show niet door de leden laten ophoesten. Zonder financiële hulp van stichtingen als Volkskracht kunnen we aankleding, keurmeesters en het eten voor vrijwilligers echt niet betalen.”

Al met al is duidelijk dat Tino Simons en Henk van Eerden een steeds belangrijker spil in de wijk zijn. In de eerste plaats voor de vogelvereniging natuurlijk, maar juist ook breder voor al die activiteiten die mensen uit hun huizen trekken. Hun grote droom is dan ook dat de Vogelvereniging Rijnmond deze spilfunctie kan blijven houden in het sociale netwerk van de wijk. Van Eerden is stellig: “Wat wij hier bieden, is een oplossing voor de vereenzaming in de wijk.”
En verder blijft hun vogelpassie zo groot dat ze zich willen blijven inzetten voor de liefhebbers. “Het is te makkelijk om op te geven”, zegt Van Eerden. “Al komt er natuurlijk een moment dat wij de bal door móeten geven. Tino en ik zijn niet meer de jongsten.” Simons lacht hartelijk: “Dat klopt, maar ik denk dat ik sterf in het harnas. Organiseren zit in mijn bloed; dit is mijn manier om mijn leven zinvol in te vullen. Mijn vrouw grapt zelfs dat ik nu vaker van huis ben dan toen ik nog werkte.”
Daarmee stipt de voorzitter misschien wel de grootste valkuil van hun passie aan. De heren zitten in vergaderingen van het landelijk bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Vogelliefhebbers en zijn veel in het land als keurmeester. “We sjouwen wat af, samen. Als we willen, zitten we echt elke avond over vogels te praten. Al is dat voor ons thuisfront wel weer een beetje te veel van het goede”, besluit Simons met een gulle lach.