Kimberley Bredero – USA

Kimberly Bredero komt op 20 juni 1971 ter wereld in het stadje Muskegon aan de westkust van Lake Michigan. Het gezin hangt de conservatieve Southern Baptist Church aan. “You’re screwed anyway. Hell is the only destiny”, lacht ze. Gelukkig is haar moeder niet streng in de leer. Zij leert Kimberly en haar broer dat geloof een mening is waaraan je zelf invulling mag geven. De buurt waarin ze opgroeit, een nieuwbouwwijk voor startende gezinnen met veel ruimte, is 45 jaar later verworden tot een getto met verwaarloosde tuinen en een donkere sfeer.

“Als klein meisje reisde ik veel met mijn broer, vaak gingen we dan naar Texas. Dat was nodig, omdat mijn papa een hersentumor had en mijn mama dan ruimte had om voor hem te zorgen. Zijn grootste wens was mijn broer en mij naar school te zien gaan voordat hij zou overlijden. Dat is gelukt. Ik heb er een fijne herinnering aan overgehouden. In de VS houd je op bepaalde schooldagen een show and tell, een spreekbeurt. Ik hield de mijne over mijn papa en hij is met me mee geweest naar school. De wandeling naar school zie ik nog steeds voor me. Later hoorde ik van mama dat ze hem vol drugs had gestopt om hem daar lopend naartoe te krijgen.”

“Door al het reizen als klein kind werd ik heel zelfstandig en avontuurlijk. Toen ik een administratieve baan in Nederland aangeboden kreeg, in de buurt van Nijmegen, was ik dus helemaal voor. Ik vond dat ik geen Klein-USA kon verwachten, dus ik heb me de taal en cultuur van Nederland aangewend. Zonder mijn eigen cultuur en achtergrond te vergeten, maar je bent nou eenmaal hier.”

 

“Die baan werd niks en er was daar in de omgeving vrijwel geen werk voor Engelstalige mensen. Dus ik vertrok naar Amsterdam. Mijn geldpotje raakte langzaam op dus ik moest terug naar de US. In de tussentijd ontmoette ik Marjory, zij was een moeder voor iedereen die zij ontmoette. Mijn ‘het lukt me niet’ accepteerde ze niet; zij hielp me aan werk.

‘Mama Margie’ kende ook Piet Hein. Ze koppelde ons aan elkaar. De eerste date noemen we de loser date; hij had zijn baan verloren en zat op zijn verjaardag, tweede kerstdag, opgescheept met mij als blind date. Mijn werkvergunning liep ook nog bijna af en zou niet verlengd worden. Piet Hein en ik hadden een spark, zoals ze dat in de US noemen, maar mijn vergunning liep af en ik moest terug naar Michigan.

Piet Hein en ik misten elkaar vreselijk dus we hielden contact. In de zomer van 1999 vroeg hij me mee naar de trouwerij van zijn neef. Tien dagen was ik hier en we konden nauwelijks afscheid nemen. Toen wisten we dat we bij elkaar hoorden. In december 1999 ben ik bij hem ingetrokken. We woonden bij een heel leuke mevrouw in een vrijstaand huis aan het Vondelpark in Amsterdam. Wij zorgden voor de tuin en soms voor de eigenaresse, en hoefden bijna geen huur te betalen. In dit tijd hebben we onze trouwerij gepland. Die werd steeds groter en duurder omdat we toch geen gewone huurkosten hadden. Maar enkele weken voor onze reusachtige trouwerij overleed zij en dus moesten wij het huis uit. We hadden door de trouwerij geen geld om in Amsterdam iets te huren. En zo zijn we in 2002 halsoverkop naar Rotterdam getrokken.”

 

“Voor iemand uit de US is Rotterdam geweldig. Ik was gewend aan ruimte en een mengsel van oud en nieuw. Rotterdam is perfect! De architectuur is stoer maar subtiel en je hebt tussen al dat nieuwe ook heel veel oudere kanten van de stad. Ik krijg hier hetzelfde gevoel als in Amerikaanse steden: de eerste dag dat we in Rotterdam aankwamen, voelde als thuiskomen. Onze vrienden uit Amsterdam vinden ons nog steeds gek, maar wij zeggen: lach maar. Wij betalen twee keer zo weinig voor twee keer zoveel. En de mensen zijn open en eerlijk. En de mensen zijn open en eerlijk. Zo merkte ik in het begin dat islamitische mannen wegkeken als ze me op straat zagen lopen. Ik was bang dat het mijn Amerikaanse roots waren. Ik kon hier gewoon over praten met onze nieuwe buurvrouw. Zij moest lachen en zei dat dit voor elke vrouw zo is: je hebt geen contact met vrouwen buitenshuis. Wat fijn om dat te kunnen begrijpen! Ook kun je in Rotterdam samen met een vreemde lachen als er iets geks gebeurt. Die ontspannen sfeer kenmerkt Rotterdam. Werk is werk, en relaxed zijn is echt relaxed zijn.”